Mijn denkwijze is vrij simpel. Moeilijke denkers zijn over het algemeen moeilijke mensen. Ik probeer zo luchtig mogelijk te blijven om toch nog een beetje als een 18-jarige over te komen. Tussen alle mensen in Amsterdam en sommigen van daarbuiten is het moeilijk om als sterke persoonlijkheid over te komen. Je moet je laten zien, maar vooral laten horen. Stille wateren hebben diepe gronden, zeggen ze weleens maar sommige wateren hebben gewoonweg weinig te vertellen. Daarom schreeuwen ze maar zo hard ze kunnen om toch te doen alsof ze een interessant en bruisend leven hebben. Heerlijke mensen. Dit is voor mij het echte Amsterdam.
Ik als 'dorps'-meisje heb mijn ogen uitgekeken het afgelopen jaar. Veel accenten, veel vrijheid, veel culturen, veel kleuren en vooral veel verschillende mensen. Het viel me dan ook op dat er weinig 'stille wateren' waren, iedereen was luidruchtig aanwezig. Op feestjes, in de collegebanken, op straat en vooral op de markt, overal hoor je het prachtige Amsterdamse accent. Als je dit vergelijkt met het saaie boerse land is het een hele verbetering. Amsterdam is aanwezig en leeft veel meer. Natuurlijk wil ik mijn geboorteplaats niet afvallen, maar het is moeilijk om geen vergelijking te maken als je ineens verhuisd naar het energieke Westen.
Het 'stille wateren hebben diepen gronden'-principe heeft ook een beetje te maken met de mensen die ik ken uit mijn geboorteplaats. De stille mensen waren soms ook gewoon de saaie mensen. De mensen die op vrijdagavond thuis met een bak chips op de bank naast hun ouders The Voice Of Holland aan het kijken zijn. Heel soms wordt er een liedje mee geneuried en dat was dan de highlight van hun avond. Ik weet dit omdat ik zelf een beetje zo ben geweest. Stiekem ben ik wel een beetje saai, maar dat maakt mij juist weer echt Amsterdammer want daar kan ik lekker schreeuwen en heel hard m'n best doen om ervoor te zorgen dat mensen me opmerken. Ik ben eigenlijk al Amsterdammer ten top!
Het 'stille wateren hebben diepen gronden'-principe heeft ook een beetje te maken met de mensen die ik ken uit mijn geboorteplaats. De stille mensen waren soms ook gewoon de saaie mensen. De mensen die op vrijdagavond thuis met een bak chips op de bank naast hun ouders The Voice Of Holland aan het kijken zijn. Heel soms wordt er een liedje mee geneuried en dat was dan de highlight van hun avond. Ik weet dit omdat ik zelf een beetje zo ben geweest. Stiekem ben ik wel een beetje saai, maar dat maakt mij juist weer echt Amsterdammer want daar kan ik lekker schreeuwen en heel hard m'n best doen om ervoor te zorgen dat mensen me opmerken. Ik ben eigenlijk al Amsterdammer ten top!
